Forum Ana Sayfası >  Skip Navigation LinksEdebiyat > İLK HİKAYEMİ YORUMLAR MISINIZ?

Forumda Ara:

Bu başlık altında 1 adet mesaj bulunmuştur.


İletileri:2
elif nur 28.03.2015 19:15:13
artık hiç takatım kalmadı hayata tutunacak kimsem kalmadı etrafımda ne bi akrabam ne ailem ne arkadaşlarım yapayalnız kalmıştım ve bu hayattan bıkmıştım.Evde ne kadar ilaç bulduysam topladım odama.bu lanet olası hayattan çekip gidecektim tek tek ilaçları içmeye başladım.bi ondan bi bundan.3-4 dakika içinde kendimi iyi hissetmemeye başladım.bilincimi kaybediyordum artık.bilincimi kaybetmeye başladığım sırada aklıma o geldi,Kürşad.Kürşad ile üniversiteye hazırlandığım sırada tanışmış hayatımda iz bırakan insanlardan olmayı başarmıştı.Mükemmel günler yaşattıktan sonra çekip gitmiş bıraktığı anılar hiç bi zaman hafızamdan silinmemişti.Eğer bir gün intihar edecek olursam söz verdirmişti bana niyeyse.Şuan en büyük komünist sanatçılardan biri ayrıca türk eczacıları birliğinin başkanı.bi yandan bunları anımsarken diğer taraftan bilinçsizce telefonumda onun numarasını arıyordum.İştee buldum.Ne yazmalıydım hafızamdan hiç çıkmayan insana ?,o an aklımdan bir sürü cümle geçti yazmaya çalışıyor fakat yazamıyordum yapabildiğim tek şey ağlamaktı göz yaşlarıma engel olamıyordum.tam bu sırada büyük bi gökgürültüsü koptu sanki kıyamet kopacak gibiydi,gökyüzünde kapkara bulutlar gördüm ve ardından yağmur yağmaya başladı.dışarısını bi matem kaplamıştı sanki bu olanlar birazdan olacakların yankıları gibiydi.Tam dışarıyı seyre dalmıştım ki elimdeki çalan telefonun sesiyle irkildim,o arıyordu.her zaman olduğu gibi yine hissetmiş miydi sahiden? Yıllar sonra onun sesini duymaya dayanabilir miydim? Acaba neden arıyordu?Tüm bu sorular zihnimi meşgul ederken pat diye telefonu açtım.
-Alo Nazenin
-Alo kürşad
-şeyy nasılsın,biliyorum aramam hata fakat,dün gece bi rüya gördüm de,rüyamda sen bi gökdelenin kenarındaydın ve çok korkunçtu ve biliyorsun ki
susmuştu ne diyeceğini tahmin etmiştim rüyaları genellikle gerçek çıkardı.sadece rüyayla sınırlı değildi bu o garip biriydi ne zaman onu düşünsem pat diye telefon çalar ve o arardı.sanırım ben bunları düşünürken uzun süre susmuştum ki bi ses geldi
-Alo orda mısın?
burda mıyım sahiden?
 
burada değilim ben ve hiç bi zaman buraya bu dünyaya ait olmayı başaramadım.Etrafımdaki herkes sanki gerçek değil hayalimdeki insanlar gibiydi belki de böyle hissettiğim için insanlardan uzak durdum.
 
cevap vermeliydim,başımın dönmesine ve gözümün kararmasına aldırmadan kendimi toparlayıp konuşmaya başladım.
-Buradayım.şeyy biraz başım dönüyor da kusura bakma
-iyi misin sen? neyin var sesin hiç iyi gelmiyor?
-sence iyi miyim ben sen gittikten sonra hiç bi zaman iyi olamadım ki bunu sende biliyorsun.
 
bunları söyledikten sonra sustu sadece sustu büyük bi sessizliğin içine hapsetti beni, giderken yaptığı gibi.devam ettim sözlerime,- fakat kalbim hızlı hızlı çarpıyor vücudum sanki ateşin içine atılmış gibiydi-
-bende sana mesaj atacaktım,söz vermiştim ya bir gün intihar edersem ha..
-Şşşt saçmalama sen iyi değilsin.kendine gel hemen.yoksa sen..
-evet ben ölüyorum Kürşad
dıııt
Tam bu sırada telefon kapandı.vücudum iyice garip bi hal almış bilincim gitmeye başlamıştı.Babamın 16. doğum günümde aldığı ayıcık sanki bana doğru geliyor,oturduğum sandalye sallanıyor gibiydi.Ölüm anı yaklaştıkça geçmişimde yaşadığım her şey gözümde canlanıyor dışarıda yağan yağmur çisiltilerinin içine adeta benim hıçkırıklarım ekleniyordu.
Bi an beni bunu yapmaya zorlayan şeylerin neler olduğunu anımsadım.Neden bilmiyorum fakat bunları bi kağıda yazma isteği geldi içimden.başladım yazmaya,Oysa güzel bi hayatım vardı,sosyal fobiyi saymassak.Fakat sosyal fobi hiç te küçümsenecek bişey değildi,bütün hayatımı etkiliyordu.Hatırlıyorum da benim hiç bi zaman arkadaşım olmadı ve ben hep kıyıda köşede durdum.Sınıfta diğer arkadaşlarım oyun oynar eğlenirken ben sessizliğin içine hapsolmuş yapayalnız bişeyler yapıyordum,tek bi kişi bile gelip sormuyordu nasılsın diye? Onların nasılsın diye sordukları tek zaman sınav zamanlarıydı.Sınav zamanları o kadar çok arkadaşım olurdu ki şaşırırdım bu insanlar beni normal zamanlarda neden farketmiyorlar diye.Ben sürekli sessizliğin içinde çığlık çığlığaydım fakat kimse beni duymuyor,anlamıyordu hiç bi zaman da anlamadı zaten.hiç kimse mi derseniz? kendimi ben bile anlamazken beni kim anlayabilirdi ki?
Unutuyordum nerdeyse benim bi ailem vardı.Karlı bi kış sabahı daha horozlar ötmemişken,insanlar uykudayken ailemin 3.çocuğu olarak ben doğmuşum.Köy yeri olduğundan dolayı evde doğmuşum fakat ben doğduktan sonra annem uyanamamış.Yıllarca bunun için babam beni suçladı,diğer kardeşlerimi severken,lunaparka götürürken ben hep kıyıda köşedeydim.Bi süre babam ben ve 2 kardeşim,ırmakların şırıl şırıl aktığı,havasının insana huzur verdiği insanların hala dostluğu unutmadığı bu köyde yaşadık ta ki benim okul çağım gelene kadar.7 yaşıma geldiğimde bende diğer arkadaşlarım gibi okula gitmeliydim fakat babamın buna gücü yetmiyordu.o zamanlar farkedemesemde aradan geçen 7 yıl babamı değiştirmiş,o iyi kalpli sevecen insanın yerini katı sürekli şiddetçi adam almış.bir gün yine horoz sesiyle uyandım,güneş yine karanlığı aydınlatmaya başlamış,kardeşlerim okula gitmek için kalkmışlar hazırlık yapıyorlar,bize gönüllü olarak bakan şima teyze her zaman ki sevecenliğiyle kahvaltı hazırlıyordu fakat herkesin yüzünde tam olarak anlayamadığım bi ifade vardı sanki bi şeyler ters gidiyor gibiydi.Dışarıya baktığımda,babam ve 2 adam bahçenin önünde bişeyler konuşuyorlardı.Zaten ne olduysa o günden sonra oldu hayatımda hep bişeyler ters gitti.O gün şehirdeki çocuk esirgeme kurumuna verildim.bi süre sonra okula başladım.Fakat mutlu değildim çünkü bu lanet hastalık yüzünden hiç bi zaman arkadaşım olmadı.İlkokul ortaokul lise üniversite yıllarım hep bu lanet hastalıkla mücadele ederek geçti.Bu sırada ailemle hiç görüşmedim daha sonra öğrendim ki babamın akıl sağlığı bozulmuş ve bi kliniğe yatırmışlar bunun üzerinden 1 yıl geçmeden klinikte kendini öldürmüş.Cenazesine gidemedim ama öldüğünü öğrendiğimden beri her cuma kabrini ziyarete giderim.
Üniversite hayatım istediğim yerde geçmedi fakat istediğim bölüm olan Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü okudum.Üniversiteyi bitirdiğimde hatta öğretmen olduğumda bile yapayalnızdım.Hayatımda istediğim en büyük idealimi gerçekleştirerek öğretmen oldum ve ben yine yapayalnızım.Şuan öğretmenliğimin 1. senesi ve ben ölümün kıyısındayım.
Bütün bunları yazdıktan sonra hatırladığım tek şey kararan gözlerim ve kalemin elimden düşüşü.Ben kendimden geçtikten bi süre sonra öğretmen arkadaşım Ali çalmış kapıyı fakat içeriden sesler gelmeyince meraklanmış ve çilingiç çağırarak kapıyı kırdırmış,yerde cansız halde yatan beni görünce ambulansı çağırıp hastaneye götürmüşler.Doktorların söylediklerine göre Yoğun bakımda kaldığım 30 gün boyunca ve sonrasında Ali yanımdan hiç ayrılmamış.Kendime geldiğimde,intihar etmeyi bile başaramadım diye sayıklarken Koltukta oturan ve beni seyreden aliyi gördüm.Ona baktığımı görünce yanıma gelerek iyi misin diye sordu.Biraz başımın ağrıdığını ve yorgun hissettiğimi söyledim sonra bana gülümseyerek dışarı çıktı ve geldiğinde elinde çiçek ve küçük kutu vardı,bana doğru yaklaştı 'Benimle evlenir misin' dedi,şaşırmıştım.Sanırım etrafımda hiç kimse kalmadı hiç arkadaşım yok diye düşünürken gözümün önündekileri görememişim.Ali,bunca yaşadıklarımdan sonra bu hayatın bana verdiği en mükemmel armağan.Şuan 5 yıllık mutlu bi evliliğimiz var ve ben her gün uyandığımda onunla tanıştığım için şükrediyorum rabbime.Aynı okulda görev yapıyoruz ve ben ısrarla,bana merakla bakan o gözlere intiharın kötü bişey olduğunu,hayatlarının değerini bilmeleri gerektiğini anlatıyorum.Bir de intihar ederken yazdığım notlardan oluşan daha sonradan kendi cümlelerimle de bişeyler kattığım kitabım var.Daha ne isterim ki Rabbimden,siz siz olun hayatınızın değerini bilin.




İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6763
2 Firari Fırtına 4749
3 Mustafa Ermişcan 4245
4 Eyyup AKMETİN 3906
5 Hasan Tabak 3902
6 Nermin Gömleksizoğlu 3504
7 Ömer Faruk Hüsmüllü 3449
8 Uğur Kesim 3307
9 Sibel Kaya 3208
10 Enes Evci 2890

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:625 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com