Denemeler

5 Yılın Ardından
Okunma: 931
Ümit Zafer Bağcı - Mesaj Gönder


  Tam beş yıl olmuştu memlekete gitmeyeli. Doğup, büyüdüğüm topraklara, ilk defa orada güldüğüm, ilk göz yaşımı orada döktüğüm topraklara,on iki yılımı geçirdiğim memleketime gitmeyeli tam beş yıl olmuştu. Bilecik'e geldiğimizde on iki yaşındaydım. Orada ki ortamı, arkadaşlarımı, evimizi, köyümü... Nasıl bırakıp geleceğimi düşünürken beş yıl geçmişti işte aradan. On yedi yaşında bir daha memleket topraklarına adım atmak nasip oldu. Heyecan verici bir yolculuğun ardından ayak basmıştım doğduğum topraklara. Aynı ülkenin sınırları içerisinde olmasına rağmen, bana ayrı bir dünyaya gelmişim hissini vermişti memleketim. Bütün sokaklar yine aynı, dükkanlar aynı, evler aynıydı. Ama insanlar, insanlar çok değişmişti. Bir süre doğduğum köyde yaşayınca herşeyin değiştiğini fark ettim.
 Eskiden bütün aile ninemlerde toplanırdık. Çocuklar bahçede çılgınlar gibi oynar, çocuk sesleri evi büyüsü altına alırdı. Annem ve teyzelerimin muhabbeti bir çay eşliğinde sürüp giderdi. Ninem evde ki yastıkları top niyetine oynadığımız için bize kızardı. Akşam olunca kimse evine dönmek istemez, herkes bu büyünün devam etmesini isterdi. Ama şimdi, şimdi fark ettim ki beş yıl çok şeyler almış bizden. Ninem ölmüştü, kuzenlerimin çoğu üniversite kazanmış, farklı illere dağılmışlardı. Dedem iyice yaşlanmış, konuşulanları zor duyar hale gelmişti. Yine küçükken oturduğum sandalyeye oturdum. Ama bu sefer sessiz sedasız bir ortam eşliğinde, iftar vaktinin gelmesini bekliyordum yalnız başıma. Nerde o eski ramazanlar, nerde o eski çocuk sesleri, ninem nerdeydi? Oturduğumuz mahalleye gittim. Orda da kimse kalmamıştı. Eskiden şen şakrak olan bu mahalle büyük bir sessizliğe bürünmüştü. Beraber misket oynadığım arkadaşlarım, dışarıya bile çıkmaz duruma gelmiş, farklı emeller peşinde hayatlarını sürdürmeye çalışıyorlardı.
 Şimdi anlıyorum ki: Çocukluk, işte o dönem, belki de yaşamın en heyecanlı, mutlu, saf günleriydi. Şimdi o günlere dönebilmek için neler vermezdim ki. İnsan hep elindekini kaybedince değerini anlıyor. Keşke demeyi hiç sevmem ama, keşke çocukluğumun tadını doyasıya çıkarabilseydim. Bol bol komşunun camını kırıp, hep oyun oynasaydım, hayatın acılarıyla tanışacağını kestiremiyor insan.
 5 yıl bana çok ağır bir şekilde koymuştu. Acaba bi 5 yıl sonra daha neler değişecek hayatta?



Ümit Zafer Bağcı



Yorumlar (6)
Sibel Kaya 11.08.2012 18:21
Ümit, hayatın umarım istediğin doğrultuda değişir. Ama lütfen sen değişme. Zaten öyle sağlam bir karakterin var ki senin, değişmen pek de mümkün değil. Şiirlerin gibi düz yazıların da çok güzel... Ben genelde okuduğum şeye odaklanmakta güçlük çekerim. Hemen dikkatim dağılır, bir noktadan sonra sıkılmaya başlarım. Ama senin bu yazın sürükleyip götürüyor insanı. Kalemine sağlık :))

Ümit Zafer Bağcı 11.08.2012 22:57
Sibel Ablam, değerli yorumun için çok teşekkür ederim. Senin de yazıların ne kadar iyi huylu olduğunu, sağlam karekterini yansıtıyor. Seviliyorsun ablam bilesin...

nasuh kalender 11.08.2012 23:39
Ümit arkadasım, böyle yazilar yazman daha isabetli.
Dini içerikli yazılardan daha az mesuliyeti var, en azından.
Kalemine saglik.ü

Ümit Zafer Bağcı 12.08.2012 02:07
Haklısınız Nasuh Hocam.

nasuh kalender 12.08.2012 06:23
Ramazan ayrıca sana çok iyi gelmiş. Çok daha ılımlı, daha Halim olmuşun. Tebrikler...

Ümit Zafer Bağcı 12.08.2012 17:14
Nefsi anca açlıkla yenebilir insan.


İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6348
2 Firari Fırtına 4408
3 Mustafa Ermişcan 3801
4 Hasan Tabak 3515
5 Nermin Gömleksizoğlu 3164
6 Uğur Kesim 3028
7 Ömer Faruk Hüsmüllü 2919
8 Sibel Kaya 2877
9 Enes Evci 2587
10 Turgut Çakır 2282

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:1640 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com