Denemeler

Bu Dalgalar Niçin Öfkeli?
Okunma: 417
Elif Özen - Mesaj Gönder


İsteğim çok daha iyisini yapabilmek.Öfkesini yenemeyen
dalgalarla birlikte yüzüyorum denizde.Sahip olduğum her şeyi korkunç yüzlü
gemiler yutuyor.Sabah olduğunda karanlık sular mavileşiyor, masum bir renge
bürünüyor..Masumluğun rengi oluyor Mavi..
Bardağımdaki suyun son damlasını içiyorum, son şiir kitabımı
okuyorum, son kez uyuyorum.Gökyüzüne çıkıp ay ve yıldızlarla vedalaşıyorum,
ölmeden önce yapılacaklar listemi çöpe atıyorum.Zihnim bana oyunlar oynuyor,
içimdekileri yazamamaktan nefret ediyorum..
sadece size tek bir şey söyleyeceğim.İnsanların hayalleriyle
oynamayın ne pahasına olursa olsun.
İşte başlıyorum bu içimdeki öfkeyi, dalgalarla olan
mücadelemi anlatmaya...
Bir kaç hafta önce dünyanın en mutlu insanı idim.Gökyüzü ilk
defa gülmüştü bana, yıldızların kahkahasını duymuştum, bir sene önce gömdüğüm
papatyalar affetmişti beni.Mutluydum, kendimi tanıyamıyordum.Güzel bir serüvene
atılacaktım, 'yazarlık' yolunda ilk adımlarımı atacaktım. Soğuk kahvem,
kalemlerim, defterlerim, şiir kitaplarım...
Hepsi hazırdı masanın üstünde. Ojeli tırnaklarımı klavyenin üstünde
gezdiriyor, soğuk kahvemi yudumluyor, bir kaç şiirin altını çiziyordum. Huzurlu
olduğum nadir anlardı. Okula gidiyordum dersimi dinliyor aralarda kafa patlatıp
'acaba hangi konuda yazsam' diye beynimi yiyordum. Yinede iyiydim o zamanlar.
Başımı yastığa koyunca unutuyordum, şimdi beni kabuslarımda da rahat
bırakmıyorlar...
Başladığım öyküyü bitirmiştim, bir kitabın
öyküsüydü.Kusurları vardı elbet hangi öykü kusursuzdu ki? Düzelttim elimden geldiği
kadar. Size bir sır vereyim mi? Kendi canımı bu kadar önemsemedim hayatımda.
Ama şu ' yazarlık' şeyini, bir yerlere gelebilmeyi, sesimi duyurabilmeyi o
kadar istiyordum ki...İçimdeki bu aşkı canımı yaka, yaka söndürdüler.Şimdi
sadece bu bedeni taşıyorum.Kolay tabii her şeyi silip atmak.36 saat emek
verdiğin bir yazıyı çöpe atmak.İnsanların hiç merhameti kalmamış! O gün beni
diri, diri yaktıklarından habersizlerdi, o gün susuz kalmış bir çiçek gibi
soldum ben.O gün yağmur bulutlarının ağladığı gibi ağladım bende, sonra
kimsesiz bir evin penceresine katre, katre düştüm.  Umutlarım, hayallerim... Bütün zincirlerin
elimden kayıp gidişini izledim.Hem yazılarım için ağladım, hem de
çaresizliğime...  Bunu kimseye belli
etmedim güldüm geçiştirdim.Kimse de bir daha bahsetmedi zaten.Haftalar sonra
anca toparlayabiliyorum.Kendime yeni şiirler almam gerek, yeni mumlar almam
gerek bir de kendimi affetmem gerek.Halime acıdığım için. Bakın, ne olursa
olsun kendinize acımayın. Biliyorum ki ben işimde iyiyim buna tüm kalbimle
inanıyorum.Ancak, bilirsiniz bazı insanları ikna etmek zordur.
Yeni yılda daha iyi olması dileğiyle, bu yazıyı burada
bitiriyorum.



Elif Özen



Yorumlar (2)
Yalnız Ardıç 30.12.2017 23:53
belkide bulutlarla birlikte ağlayan tek sen değilsindir?

Elif Özen 1.01.2018 18:03
onlarla beraber tek ben ağlamam içi yağmurlu olan insanlar da ağlar


İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6450
2 Firari Fırtına 4495
3 Mustafa Ermişcan 3959
4 Hasan Tabak 3621
5 Nermin Gömleksizoğlu 3251
6 Ömer Faruk Hüsmüllü 3116
7 Uğur Kesim 3097
8 Sibel Kaya 2960
9 Enes Evci 2663
10 Turgut Çakır 2339

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:233 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com