Hikayeler

ÖZGÜR KUŞLAR TUTSAK İNSANLAR - BÖLÜM 2
Okunma: 86
Murat A. - Mesaj Gönder


                                                                 BÖLÜM 2
 
       Ertesi gün zibidi, arabası ve o adam hiçbir yerde yoktu. Nerede? Nerede? Nerede? Biliyorum sakin olun. Çünkü ben yazdım nasıl bilmem? Bir kulübeye gitmişler bizim zibidi ile bu henüz tanımadığımız herif. Burnuma pek iyi kokular gelmedi bu herif hakkında. Belki de adamdan gelmiyordu bu koku. Bataklıktan geldiğine yeni yeni ayıktım. Çünkü bataklığın dibindeki bu kulübede yaşadığını söylemişti bizim zibidiye. Ah lanet olsun bataklığın dibindeydik şimdi. Az önceki modern robotları bile özleyecek miydim? Buna fırsat bile
vermediler çünkü aralarında bir konuşma başlamıştı oraya kulak verdim.
 
     “Sana minnettarım kahraman.” 
   
    Bunları derken yastığa uzanmıştı fakat kafası ile yastık arasında birleştirdiği elleri vardı.
Bu rahatlığın göstergesiydi. Gözleri gülüyordu. Bense odada gözlerim zibidiyi ararken size ortamı betimlemek üzere gerekli verileri toplayamadım kusuruma bakmayın.
   Zibidi girdi kadrajıma sonradan. O biraz tedirgin telaşlı görünüyordu. Su getiren eli titriyordu. Suyun yarısı gelene dek yere dökülmüştü bile. Bu herifin arabayı sürerken paytak paytak salladığını hatırladım. Galiba bu eli sürekli titriyordu. Bunu zibidi yapan da bu hastalık olabilir diye düşündüm. Bir an için ona zibidi demekten vazgeçip bir acıma hissiyle doldum. Kısa sürdü çünkü bu dana birden bağırdı suyu verdikten sonra:
 
     “Sen ne diyorsun be adam! Beni buraya getirdin fakat ben burada senle kalmak zorunda değilim. Benim gitmem gerek.”
  Kaşına bin kancık feda ederim senin be zibidi! O kaşları en son Erol Taş öyle çatabilmişti.
Durun konu dağılmadan gözlemeye devam edeyim.
  Suyu ağzına götürmeden toparlanıp ayağa kalkan herif, suyu yanı başındaki sehpaya koyup
oğlana döndü:
 
   “Elbette gideceksin fakat beni bu halde bırakacağını sanmıyorum. Senden sadece iki gün
istiyorum. Evimde tüm erzaklar mevcut istediğini tüket ama yeter ki yanımda
kal.”
 
    Bunları derken ciddi ve üzgün gibiydi. Belki de oyunculukta yetenekliydi bu herif. Hikayesini dinlemek için sabırsızlanıyorum. Ben bile. Ben yazar bile…
    Sonra bizim zibidi hızla çıkıp arabaya gitti ve arabaya bindi. Koşsana be herif diye bağırıp tezahürat ettim duymasa da. Duymuş galiba koştu. Onunla birlikte arabaya bindi. Zibidi arabayı çalıştırdıktan sonra galiba son hamle olarak zibidinin suratından tutup kendine döndürdü herif. Buraları kaçırdım o sırada evin çatısından ayak ucuma düşen kurbağayı savuruyordum. Son olarak şunu duydum neyse ki:
 
    “Sana her şeyi anlatacağım ve sen de benimle kalacaksın. Bu benim son şansım lütfen... Lütfen dikkatlice dinle”
 
   İşte beklediğim kısma geldik.
 



Murat A.



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6184
2 Firari Fırtına 4250
3 Mustafa Ermişcan 3466
4 Hasan Tabak 3330
5 Nermin Gömleksizoğlu 3027
6 Uğur Kesim 2923
7 Sibel Kaya 2752
8 Ömer Faruk Hüsmüllü 2523
9 Enes Evci 2453
10 E.J.D.E.R *tY 2221

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:75 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com