Hikayeler

ÖZGÜR KUŞLAR TUTSAK İNSANLAR - BÖLÜM 4
Okunma: 62
Murat A. - Mesaj Gönder


                                                                 BÖLÜM 4
 
 
    Uyandım. Çünkü lanet olası herif bağırdı. Sanki cinsel organı bir pitbull köpeğinin ağzındaymış gibi bağırdı. Önce bana sandım. Sonra gözlerim zibidiyi aradı. Zibidi yoktu. Arabası? Arabası da yok? Kaçmış. Evet tüm sebep bu olmalı. Seni lanet herif. Ben de zibidi olsam senin gibi ruh hastasıyla bir saniye bile yaşamazdım. Sanırım dün ki anlattığı hikayeden nasıl etkilendiğimi unuttum bir anlık. Hatırlayınca kendime kızdım ve adama yardım etmek istedim. Nasıl olabilir ben sadece bir kağıdın başındayım o ise çaresizce bataklığın kenarında. Bir dakika artık bataklığın kenarında değildi. Eve girmişti. Sadece uzanıyordu. Gözlerinden yaşlar gelip gelmediğini anlayamadım ama eliyle sanki göz yaşını siler gibi yapıyordu. Daha sonra araba sesi duyar gibi oldum. Kulak kesildim. Tepeden bir araba göründü. Evet! Evet! Bizim zibidi geldi. Adam çoktan sesi duyup kapıya çıkmıştı. Zibidi tekrar bataklığın kenarına arabayı yanladı. İlk karşılaştığımız günün özeti niteliğinde bir andı. Bu defa çamura imza attı. Bizim herif epey duygusalmış koşup zibidiye sarıldı. Zibidi ise gülümseyip eliyle bir dakika durmasını işaret etti. Arkasını dönüp arabadan refakatçı koltuğuna emaneten oturttuğu gazeteyi çıkarttı. Gülerek:
   
    “Sakin ol sadece gazete almaya gittim. Madem misafirin olmam gerek bu lanet yerde zaman geçmez böyle.”  
   “Haklısın evlat gel içeri.”
   
    Sanki çocukluk arkadaşıymış gibi zibidinin omzunu sıkıp kolunu omzuna attı. Bu bazılarına öyle gelebilirdi. Bana daha çok muhtaçlığın hamlesi gibi geldi. Zibidiyle araları
çok mükemmeldi. Şimdilik? Bilmiyorum henüz hiçbir şey bilmiyorum. Ah keşke ikisi de geleceklerinin benim ellerimde olduğunu bilselerdi bu kadar endişe etmelerine gerek kalmayacaktı. Herif uykusunu rahat alamamıştı. Zibidiye dönüp göz kırparak:
   
 
    “Uykumu nasıl da böldü yokluğun. O yüzden bırak da yarım kalan rüyamı tamamlayıp mutluluğa erişeyim.” 
   “Müsaade sizin efendim ha ha ha”.
 
     Çok yapmacık bir gülüştü ama öyle güldü gerçekten. Zibidilerin huyu budur. Daha sonra zibidimiz eline gazeteyi alıp kapının önüne çıktı ve oraya çektiği sandalyeye oturup ayak ayak üstüne attı. Okumaya başladı. Biraz daha sıktı elini çünkü sol eli titriyordu hala. Şöyle bir gözetliyorum herifi. Çok güveniyor olmalı bizim zibidiye. Uyurken yüzü gülüyordu. Çok güvenmemesi gerektiğini ona öğretmeliyim diye düşündüm. Tam bunu düşünürken beni bile şaşırtan bir hamleyle zibidi aniden arabasına binip arabasını tepenin arkasına paytak paytak sürdü. Uyanmadı herif. Hala yüzü gülüyordu. Neler olacaktı şimdi?
 



Murat A.



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6120
2 Firari Fırtına 4190
3 Mustafa Ermişcan 3350
4 Hasan Tabak 3253
5 Nermin Gömleksizoğlu 2969
6 Uğur Kesim 2883
7 Sibel Kaya 2698
8 Enes Evci 2401
9 Ömer Faruk Hüsmüllü 2266
10 E.J.D.E.R *tY 2205

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:732 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com