Hikayeler

ÖZGÜR KUŞLAR TUTSAK İNSANLAR - BÖLÜM 6
Okunma: 73
Murat A. - Mesaj Gönder


                                                                 BÖLÜM 6
 
    Yeniden tanrının duraklatma uygulattığı o sokaktayım. Bu defa tıklım tıklım dolu fakat bir çember oluşturulmuş. İşte modern robotlarımızın yüzleri gülüyor ve merdivenlerin tepesinde kolları öğretmenlerimizin bize çiçek ol dediğinde aldığımız haldeki gibi birleşik. Ah! insanlar hiçbir şey görmüyorum biraz çekilin önümden zaten boyum kısa. Çekil çekil çekil. Hayır! Herifimizi alıp kafasını giyotine yerleştirmişler. Peki tüm insanlar bunu nasıl izleyebilecek? Bu sahne … Olamaz bir dur diyen bile yok. İşte şimdi de ben rüyadayım bağırıyorum:
 
     “Durdurun şunu sizi pis insanlar. Bu herifin bir suçu yok. Bu haksızlık. O bir insan. Siz kötü insanlarsınız. Vicdansızlar. Dur deyin şu işe. Yüreksizler.”
 
 
    Kimsede tepki yok. Bana bakan bile yok. Çünkü sesimi duyuramadım kimseye. İşte gerçekten rüyadayım – öyle hissetmemem için bir sebep yok – diyorum kendime. 
   
    Biraz sonra bizim zibidiyi gördüm. Adamın tam karşısındaydı. Boynunda bir tasma, pardon madalya – sanki halk kahramanı – vardı. Gülüyordu yüzü. Herifin sadece yere baktığını gördüm. Sonra bir gürültü koptu alkış tufanı başladı. Herkesin baktığı yere döndüm. Başkan geliyordu ağır ağır. Ölüm emrini o verecekmiş. Bu nasıl bir toplum! Her neyse duygularıma ve sözlerime mukayyet olmam gerekti. Şu an yazarlığımın ve hikayeyi benim oluşturuyor olmamın bir önemi yoktu. Çünkü zıvanadan çıkmıştı. Bu halk beni yönetiyordu. Kalemimi kağıttan fırlayıp kontrol ediyordu. 
  
    Başkan eliyle bizim zibidiyi gösterip onu alkışlattı. Bizim zibidi mahcubiyetle yere eğilip
gülümsedi. Tüm insanlar onu kahraman ilan etmişti. Ne kahraman ama! Yazının başından beri ona BİZİM diye hitap ettiğim için kendimden utanç duydum. Ama o bizim zibidiydi gerçekten!
  
   Giyotin emri için halk sabırsızlandı. Başkan ilk önce konuşmaya başladı. Teknoloji ve bilimin öneminden…Onun için feda edilmeyecek hiç kimse olmadığından… Gerekirse
kendi başını bile giyotine koyacağını anlatarak halka Andersen’den masallar anlattı. Halk işte, kandı. Ben o anlarda bizim herife bakıyordum. Ona da hikayenin başından beri BİZİM diye hitap etmediğim için kendimden utanç duydum. Ama o da bizimdi velhasıl. Daha sonra ölüm emri verildi! 
 



Murat A.



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6124
2 Firari Fırtına 4192
3 Mustafa Ermişcan 3357
4 Hasan Tabak 3256
5 Nermin Gömleksizoğlu 2972
6 Uğur Kesim 2885
7 Sibel Kaya 2702
8 Enes Evci 2402
9 Ömer Faruk Hüsmüllü 2280
10 E.J.D.E.R *tY 2206

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:415 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com