Niye ben neden
kendimde bulmadıklarım kusurları gördüklerimde buluyom…Çekip gitmek derman mı ?
Kolay gibi geliyor yok ..yok..Hepsi bahane …Uzaklara yönelen sanki gidecekte
birdaha hiç dönmeyecek bir güvercin gibisi…Yıkılmayacak gibi görünür bir
duvar  Güvenipte sırtını dayayabileceğin
bir duvar…Depremin şiddeti kıyamet alameti sanki..Ama enkaz altında kalan
sadece ben ...Benliğimi hiçe saydığım canımı feda edeceğim çelikten duvar gibi
görünen bir dost…

     Sadece yalnızlığa
güvenmek en doğrusu ...Bana ümit verdi umudumu yitirmemem de yanımda oldu …İstanbulun
en sakin ve en sessiz yerlerinde beni düşündürdü , bana öğüt verdi öğretti..Uzağım
artık Rabbimin kullarından …Suların akışına bile güvenmedim her an dalga ile
üstüme gelikmiş gibi…Dağlara güvenmedim her an düzleme dönüp altında
kalıcakmışım gibi…Yağmura güvenmedim her an sel olup beni alıp götürcekmiş
gibi..Bulutlar …bulutları görünce sanki üstüme düşücek gibi…

     Kefilim yok
derdim…Oysaki suskunluğum beni bana öğretiyordu zaten …Geleceğe kitlenmekte
çare olmadı düşünüyorum düşünüyorum  düşünüyorum …Unutmaya karar veriyorum …Yıkılmış
duvarlar altında kalmış ben ...Yetecek gücüm yok kalkmaya …Kalksam bile tamir
edecek halim yok …Yalnızlığım düşüncelerimi susturamıyor…Düşüncelerim ise acımı
dindiremiyor..Acım ise bir türlü dinmek bilmiyor…Nereye kadar ? Ne zaman?Nerde?
İşte Beni yaşama arzulayan sadece bu sorular…

Kelimeler tükenmez..Ümidler tükenmez..Yıklılan duvarlar
tozsuz dumansız olamaz …Sadece gidiyorum ancak bilmiyorum ama gidiyorum  ..İnsanların, güvenin kayıp olduğu bi şehirde
hala büyüyorum…Ama mezarında çürümüş bir ölü gibiyim..Ta kiii yalnızğımın
sustuğu an ..Kulaklarımın işittiği an 
eminimki Dirileceğim gün olacaktır…