Hikayeler

HÜZÜNLÜ SURETLER
Okunma: 144
Neslihan Ulu - Mesaj Gönder


HÜZÜNLÜ   SURETLER 

Kapı
olanca gürültüsüyle açıldı; içeri saçını topuz yapmış, yüzünde belirli bölgelerinde  çizgiler
oluşmuş, kilosundan güçlükle
yürüyebilen hemşire  girdi. Hafta sonuydu
ve perdenin açılma vakti gelmişti. Olanca gayretimle  rengi
solmuş  çarşafı ittim, ayağa
kalktım  buruş buruş olan kıyafetimi  düzelttim ve aynaya  yöneldim, dökülmüş  saçımı
düzeltip solgun yüzüme  bir  kez daha bakmadan pencereye yöneldim. Güneşin
sonsuz parıltısı odayı  aydınlatıyordu. Güneşle
randevum vardı, beni kötü görsün istemiyordum. Pencereye davrandım
açabilmek  için ama  bu imkansızdı. Oldukça küçük ve  sıkıca
kilitliydi. Olası bir
intihar  vakasını  önleyebilmek içindi   ancak
bu kilit bile  güneşle  aramıza
giremiyordu. Evet  sanki  özgürdüm
evet. Yo hayır olamaz
bitmesin  bu an, bana  sahip
olan  düşüncelere  böylesine
teslim  olmamalıydım. İyileşmeliydim,
iyileşmeliydim,  bunu gerçekten  istiyordum
fakat  bırakmıyorlardı  sanrılar beni
ansızın esir alıyordu, korkuyordum.
Ve
kapı olanca gürültüsüyle  tekrar açıldı. Bitmişti  evet
bitmişti, karanlığa  dönme
vakti  gelmişti. Son birkaç dakika
daha  istedim yalvardım ama  olmadı. Son bir kez daha baktım  ve
içimden  kurtar  beni diyebildim sadece… Sessiz  ve usulca
bana  zindan olan yatağıma  döndüm. Çaresizce  uzandım. Hemşire  oldukça kaba
elleriyle  iğnemi  yaparken
mırıldanmaya  başladım.Güneş  içime  
iyi duygular  vermişti. Hemşire  anlamsız
bakışlarını  üzerime  dikerek
odadan ayrıldı.
Güneş  gül  yüzüme,
Güneş
parlat  ışıklaını  la
la  la…
Güneş  götür
beni  uzak  diyarlara…
Ve  böylece
uyuyakalmışım.
Çığlık  atarak
uyandım, terliydim,
gerçekten  uyanmış mıydım  bilmiyordum. Çocuk  sesleri
duyuyordum  bana  bağırıyorlardı  evet
“gel  oyna  bizimle “
diyorlardı . Bu  imkansızdı  ama aynı
zamanda  oldukça  gerçek. Yapayalnızdım  onlar
benim  arkadaşım  olabilirler. Evet  bu
mümkün…Çocukken oyunlara
katılmazmışım  çegingen  ve hisli
bir çocuk  olduğumdan uzaktan  onları izlermişim ama  bu
sefer  oynayacağım.Tahtadan  bir kapı görüyorum,bu  bir
geçit  olamalı, eğer  bu
kapıdan  geçersem  onlarla oynayabilir, çocukluğuma  geri
dönebilirdim.
Hızla
kapıya koştum,  oraya  geldiğimde
gördüğüm  tek  şey
beyaz  boyalı  duvardı. Bu nasıl olur? Görmüştüm  o kapıyı
görmüştüm.” Lütfen  açın kapıyı” diyerek  olanca
kuvvetimle  duvara  vuruyordum, “çocuklar   beni
çağırıyor.” lütfen . Çok sürmedi
sesimi  duyan  doktor
ve  hemşireler odaya  girdi. Anlamıştım,  yine
beynim oyun  oynuyordu  bana
ama,  ben bağırmaya  devam ettim
ve  çocukları  görmek
istediğimi  söyleyerek  yatağıma
yatırdılar  beni. İlk  kez
doktordan iyi bir  şey duydum
“iyileşeceksin”  diyordu bana,  ben ise
çocukların  gerçek  olduğuna
inanmak,  onlarla  oyun
oynamak, kucaklaşmak  istiyordum.
Bir  ilaç verdiler
sonrasında  sakinleştim.
Gözlerimi  kapatıp  gördüklerimin
beni  aldatmasını  istemiyordum. Ruhum  bir
dingin,  bir   iyi, bir kötüydü. Bazen   her şey
düzelecekmiş  beni  tutsak
eden  korkularımdan  kurtulacakmışım  gibi
geliyor. Bazen de  dünya  başıma
yıkılmış  asla  kurtulamayacakmışım gibi  oluyor. K alkamıyorum  yerimden…Normal  olmayı
arzuluyor  ve  nasıl
biri  olurdum diye  merak ediyorum. Ah keşke  mümkün olsa…



Neslihan Ulu



Yorumlar (1)
Neslihan Ulu 27.07.2019 10:04
Sürükleyici bir hikaye mutlaka okuyun...


İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6348
2 Firari Fırtına 4409
3 Mustafa Ermişcan 3802
4 Hasan Tabak 3516
5 Nermin Gömleksizoğlu 3165
6 Uğur Kesim 3029
7 Ömer Faruk Hüsmüllü 2920
8 Sibel Kaya 2878
9 Enes Evci 2588
10 Turgut Çakır 2282

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:219 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com