Romanlar

Uyku Zamanı/KORKU HİKAYELERİ
Okunma: 70
MURAT CANPOLAT - Mesaj Gönder


Uyku Zamanı
yorulmuş bir çocuk için mutlu bir anı olmalıydı.Benim için kabus dan
farksızdı.Bazı çocuklar televizyon izleyemeden yada oyun oynayamadan
yatağa girmekten şikayet etse de,gece benim için tamamen bir kabusdu.Aklımın
köşesinde hala öyle.

Fizik öğrenmiş biri olarak,bana olan şeyin ne olduğunu tam olarak
açıklayamıyorum.Ama tam olarak korkuyu hissettiğimi
söyleyebilirim.Hayatımda-gerçekten-hissettiğim en büyük korku buydu.Hiç bir şey
buna eşit olamaz.Şimdi size anlatabileceğim kadar anlatacağım.

Ne zaman başladığını tam hatırlamıyorum,ama uykuya dalma endişem sanırım kendi
odama sahip olduğumda başladı.O zamanlar 8 yaşındaydım ve o zamana kadar,büyük
abimle odamı paylaşıyordum.Benden 5 yaş büyük olduğu için kendi odasını istedi
ve bana evin arkasındaki oda kaldı.

Küçük,dar bir odaydı.Odada yatağa ve bir kaç küçük çekmeceye yetecek kadar yer
vardı o kadar.Şikayet etmiyordum çünkü,o yaşta bile geniş bir evimizin
olmadığını biliyordum.Ailem beni seviyordu ve güzel bir çocukluk geçiriyordum.

Abime yeni bir yatak verilmişti.Ben ise eskiden paylaştığımız ranzada
yatıyordum.Kendi başıma uyumaktan biraz korktuğum halde,üst ranzada yatma fikri
beni heyecanlandırıyordu.

Daha ilk geceden garip bir tedirginlik hafızamın arkasından sürünüyordu.Yatakta
doğruldum ve aşağıdaki yeşil halının üzerine saçılmış,oyuncaklarıma baktım.Aşağıdaki
oyuncaklarıma bakarken gözüm aşağıdaki ranzaya kayıyordu.Sanki bir şey gözümden
kaçmaya çalışıyor gibiydi.

Aşağı ranzada hiçbir şey olmadığını anlayınca yorganımı üzerime çektim ve
aşağıdan-babamın izlediği-televizyonun verdiği güvenle uyudum.

Derin bir uykudan hareket eden bir şey için uyandığınızda ne olduğunu anlamanız
bir kaç saniyenizi alır.Uyku sisi kalkınca her şey aydınlanır.

Bir şey hareket ediyordu,buna şüphe yoktu.

İlk başta ne olduğunu anlamadım.Her şey karanlıktı neredeyse zifiri
karanlık.Hemen aklımda iki düşünce oluştu.İlki ailem yataklarındaydı çünkü hiç
bir ses veya ışık yoktu.İkinci düşüncem ise bir sese dönüştü.Beni uyandıran
sese.

Aklımdaki son uyku ağları yok olduğunda ses tanınır hale gelmişti.Altımdaki
yatak gıcırdıyordu.Sanki birisi rahat bir pozisyon arıyor gibiydi.

Acaba ses benim hayal ettiğim bir şey miydi?Yoksa kedim aşağı yatakta yatmaya
mı çalışıyordu?O anda kapıma baktım ve kapı kapalıydı.

Belkide annem beni kontrol etmek için kapıyı açtığında kedim içeri gelmişti?

Evet,öyle olmalıydı.Yüzümü duvara döndüm ve uyumaya çalıştım.Ben döner dönmez
aşağıdaki ses durdu.Sanırım kedimi rahatsız etmiştim.Ama hemen fark ettim ki
aşağıdaki ziyaretçi kedimden daha sinsi bir şeydi.

Aşağıdaki şey bir anda yatakta deli gibi dönmeye başladı.Sanki birisi öfke
nöbeti geçirir gibi.Korku beni yakaladı.Gözlerim korkuyla açıldı ve ıslanmaya
başladı.

Ağladım.

Her küçük çocuğun yaptığı gibi,annemi çağırdım.Evin diğer ucunda bir
hareketlenme oldu.Bağırdıktan sonra aşağıdaki şey manyağa döndü ve sanki deprem oluyormuş
gibi yatağı sarstı.Aşağı inmek yerine yatağımda kalmayı tercih ettim.Onları
beklemek sonsuz bir süre gibi geldi.

Kapı sonunda açıldı.Bu arada aşağıdaki yatak tamamen boştu.

Ben ağlarken annem beni sakinleştirmeye çalışıyordu.Korkudan dolayı neden
korktuğumu anneme söyleyemedim.Sanki ondan bahsedersem geri gelecek gibi bir
his vardı içimde.

Annem aşağıdaki yatağa yattı ve sabaha kadar orada kalacağını söyledi.Ama gece
neredeyse hiç uyuyamadım.

Ertesi sabah o oda dışında her yere gitmek istiyordum.Bir cumartesi
sabahıydı.Bahçede arkadaşlarımla oynuyordum.Bahçede bir çok çalı ve yüksek ağaç
vardı.Bu yüzden kendimizi egzotik bir adada macera yaşar gibi hissederdik.

Arkadaşlarımla oynarken gözüm odamın penceresine kaydı.Sanki sabahları beni
izliyor.Gece tek kalınca sinirle doluyor ve bana kabus yaşatıyordu.

Size garip gelebilir fakat,beni odaya geri soktuklarında itiraz etmedim.Elimde
bir kanıt yoktu nasıl olsa.Üst kattaki ranzama tırmandım ve yattım.

Gece korkudan hareketsiz yatarken bir anda kalp atışlarım hızlandı.Aşağıdan
yine çıtırtılar geliyordu.Bu sefer aklımda bir düşünce dolaşmaya başladı.

'Hayalet'

Biraz sonra aşağıdaki çıtırtılar yerini nefes alıp vermeye bıraktı.Göğsünün
inip kalktığını hayal edebiliyordum.

Ev yine sessizleşmişti.Nefes alıp verişler devam ediyordu.Gitmesini
istiyordum.Beni yalnız bırakmasını.Orada sessizce yatıyordum.

Ne istiyordu?

Daha sonra beni gerçekten korkutan bir şey oldu.Hareket etti.Daha önce ki
hareketlerinden farklıydı.Sanki bir hayvan gibi.Kuşkusuz bir şekilde.Yatakta
doğrulduğunu hissettim.Aramızda sadece bir kaç tahta vardı o kadar.Nefes alıp
verişi dahada hızlanmıştı.

Yatıyordum.Gözlerim yaşlarla doldu.Boğazım yanmaya başladı.Bu korkunun tarifi olamazdı.Böyle
bir korkunun var olduğunu sanmıyordum.Ama yanılmıştım.Neye benzediğini merak
ediyordum.Uyanık olduğumu anlamaması için büyük uğraş veriyordum.İki yatağı
ayıran tahtaya dokunmaya başladı.

Sonra büyük bir güçle,tahtaya vurdu.Artık ağlamaya başladım.

Annem yine geldi ve bana sarıldı.Bana ne olduğunu sordu.Yine aynı şeyi
söyledim.

'Kabus'

Bu garip olaylar haftalarca devam etti.Her gece yatağın çıtırtısına
uyanır,yatak delice sallanır,annem gelince biterdi.Her akşam annem aşağıda
yatardı.Ne olduğundan habersiz.

Çoğu gece hasta olduğumu söyleyip ailemle kalıyordum.Geceleri o 'şey'le yalnız
kalmak istemiyordum.

Bu şey nedense annem yanımdayken hiç ortalığa çıkmıyordu.Aynı şey babam için de
denebilirdi.Ama onu uykusundan uyandırmak çok zordu.

Bir kaç ay sonra,artık gece ziyaretçime alışmıştım.Bunu bir arkadaşlık olarak
düşünmeyin.Sadece onu kabullenmiştim.

Günler daha da zorlaşıcaktı.

Büyük babam hasta olmuştu.Ölücekti.Annem onun yanında kalmaya başlıyordu.O gün
hemen eve koştum ve alt kattaki yatağın üzerine tüm eşyalarımı koydum.Oraya
gelmesini istemiyordum.

Karanlık olunca,yatağıma uzandım.Annemin evde olmadığını bilerek.Ne yapacağımı
bilmiyordum.Tek planım,mücevher kutusundan hac ı
almaktı.Ailem o kadar dinlerine bağlı olmasa da,tanrı ya inanırdım ve beni
koruyacağını bilirdim.Yorganımın altından haç'ı tutarken,sabaha kadar
uyanmamayı umut ediyordum.Ne yazık ki bu gece en korkunç olanıydı.

Yavaş yavaş uyandım.Oda karanlıktı.Hiç bir ses yoktu.Nefes
alma,gıcırdama,hiçbiri.Odacansız duruyordu.Cansız,ama boş değil.

Gece ziyaretçisi,alt yatakta değildi.Benim yatağımdaydı!Çığlık atmak için
ağzımı açtım,ama hiç bir şey diyemedim.Hareketsiz durdum.Eğer çığlık
atamadıysam,uyanık olduğumu öğrenmemeliydi.

Onu görmüyordum,ama hissediyordum.Yorganımın ucunda duruyordu.Hissettiğim
ağırlığı asla unutamıyacağım.

Eğer yaz mevsiminde olsaydık,birazda olsa ışık olurdu.Ama kışın hiç bir ışık
olmuyordu.Bu yüzden zifiri karanlıkta yatıyordum.

Bazen korku sizi esir alır.Saf korku.Yataktan çıkmalıydım!Tam o anda elimdeki
haç'ı hatırladım.Ama elimden gitmişti!Ya aşağı düşmüştü yada,düşünmek bile
istemiyorum,elimden alınmıştı.

Haç olmayınca tüm umutlarım tükendi.O yaşta bile ölümden haberim vardı ve
korkuyordum.Yatakta kalırsam ölecektim.Kaçmalıydım.Ama ya benden daha
hızlıysa?Onu rahatsız etmeden inebilirmiydim?

Doğrulmaya çalıştığımda,hareket etmediğini anlayınca garip düşünceler aklıma
geldi.

Ya uyuyorsa?

Belki benimle oyun oynuyordu.Belki avını yakalayan bir hayvan gibi,benim
uyanmamı bekliyordu?

En yavaş şekilde nefes almaya çalıştım.Tüm cesaretimle yorganı yavaşça
üzerimden kaldırmaya başladım.Tam o anda elim ona çarptı.Korkudan her yerim
titremeye başladı.

Hiç bir şey yapmadı.Ölü gibiydi.

Yüzüne dokunmak istiyordum.Bu güne kadar onu çok merak ediyordum.

Tanrım,hareket etti.

Hareket etti ve beni kavradı.Gözlerime yaşlar doldu.Ağlamak istedim.Ama
yapamadım.Duvara baktığımda benim üzerimde değil,duvarda bir örümcek gibi
durduğunu gördüm.

Bir anda beni daha çok sıktı.Sanki elinden kaçmaya çalıştığımı anlamış
gibi.Beni duvara çekmeye başladı.Hayatım için dövüşmeye başladım.Kurtulmaya
çalışıyordum,fakat benim için çok güçlüydü.Ağlamaya başladım.Çığlık atmaya.Ama
kimse gelmedi.

Beni neden hemen almaya çalıştığını anladım.Gün ışığı doğuyordu.Beni hızlıca
göğsüne çekti.Nefesini hissettim.Buz kadar soğuktu.

Güneş doğarken,odayı ışık kapladı.Pençelerini boynuma geçirdi.Ve benden
yaşamımı aldı.

Babamın bana kahvaltı hazırladığını görerek uyandım.Hayatımdaki en korkunç
geceden kurtulmuştum.

Haftalar herhangi bir olay olmadan
geçti.Yatağı normale çevirdik ve karşı tarafa geçirdik.Eski ranzanın yerine
eşyalar koyduk.

Bir gece garip seslerle uyandım.Ranzanın eskiden durduğu yerdeki eşyalar deli
gibi sallanıyordu ve duvardan garip bir uğultu geliyordu.

Bu hikayeyi daha önce kimseye anlatmadım.Şu gün bile hala yatağım duvarda
uyuyamıyorum.Belki siz buna hayal gücü diyebilirsiniz fakat,size sadece şunu
diyebilirim:Diğer sene bana yeni bir oda verdiler ve anne ile
babam burayı kendi yatak odaları yaptı.

10 gün dayanabildiler.11.gün evden taşındık.



MURAT CANPOLAT



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6359
2 Firari Fırtına 4418
3 Mustafa Ermişcan 3818
4 Hasan Tabak 3527
5 Nermin Gömleksizoğlu 3173
6 Uğur Kesim 3036
7 Ömer Faruk Hüsmüllü 2941
8 Sibel Kaya 2887
9 Enes Evci 2597
10 Turgut Çakır 2287

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:1954 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com