Hikayeler

Sıdıka ve Turgut- 3! Cahit' in Kısmeti
Okunma: 58
Yasin Numan Yılmaz - Mesaj Gönder


 
“Bu evin oğluyum!”

      Sıdıka evden gideli üç sene olmuştu.
      Annesi ve babası günlük uğraşlarına devam etse de akşamları bir hüzün çöküyordu.
Kızlarının muhabbetine dalıp gittikleri günleri özlüyorlardı.
      Ama şimdi…
      En küçükleri Cahit, evin neşesi olmuştu.
      Okulu bitirdikten sonra işe başladı. Bir porselen firmasında muhasebecilik yapıyordu.
   
      Geç saatlerde evin telefonu çaldı.
      Nediman ahizeyi kaldırdı. Arayan Mersin’ deki teyze kızıydı. Bursa’ ya kaplıcaya geldiklerini dönüşte de uğramak istediklerini söyledi. Nediman, ağırlamaktan memnuniyet duyacaklarını söyledi. Telefonu kapattıktan sonra kocasına haberi verdi.
 
      Ertesi gün bekledikleri misafirleri çıkageldi.
      Anne, baba ve yirmili yaşlarında genç bir kız! Kapıda hasret giderdikten sonra içeri buyur ettiler. Sofra çoktan hazırdı. Ellerini, yüzlerini yıkayıp masaya geçtiler.
      Çay faslına geçtikleri sırada kapı çaldı.
      “Ben bakarım Nediman teyze!” Genç kız kapıya koştu. Kapıyı açtığında genç bir adam karşısında dikiliyordu.
      “Buyurun?” Cahit, yabancı birini görünce şaşırdı.
      “Merhabalar?”
      “Kimsiniz?”
      “Bu evin oğluyum!”
      “Öyle mi? Kusura bakmayın!” Cahit, ayakkabılarını çıkarıp içeri girdi. Salondakiler; kızın ‘kimsiniz?’ sorusuna, Cahit’ in ‘evin oğluyum’ cevabına gülüştü.
      Cahit, misafirlerin elini öptükten sonra mutfağa geçti. Bir şeyler atıştırdıktan sonra salona döndü.
      
      Rüştü, kızının evlilik çağına geldiğini biliyordu. Fakat bunu bir türlü kabullenemiyordu. Kızı için hâyırlı bir kısmet bakmaya başlamıştı. Cahit’ e de damat gözüyle baktı. Boylu poslu delikanlı. İşi de var. Hem akrabasının oğlu. Yabancı değil yani!
      Yola çıkmak için izin isteseler de Nediman yatakları hazırladığını, giderlerse darılacaklarını söyledi. Onlarda yatıya kalmaya mecbur oldu.
 
      Gece yarısı Rüştü karısını uyandırdı.
Beyhan:
      “Ne var?”
Rüştü:
      “Cahit diyorum!”
      “Ee?”
      “İyi çocuk!”
      “Ne geveliyorsun?”
      “Kızı tanıdığımız birine verirsek gözümüz arkada kalmaz!” Beyhan da işin olurunu düşündü. O da Cahit’ i sevmişti.

      Sabah kahvaltısından sonra kadınlar aralarında konuştu.
      Nediman, oğlunun küçük olduğunu düşünse de kızı o da sevmişti. Misafirler hâyırlı bir iş için bir gece daha kaldı. Büyükler kararını vermiş, iki gence söz kesmişti. Ertesi sabah Rüştü ve ailesi araçlarına bindi.
      Nediman, misafirlerinin arkasından bir leğen su döktü.
 
 
-SON-
 
 



Yasin Numan Yılmaz



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6463
2 Firari Fırtına 4507
3 Mustafa Ermişcan 3976
4 Hasan Tabak 3633
5 Nermin Gömleksizoğlu 3262
6 Ömer Faruk Hüsmüllü 3133
7 Uğur Kesim 3106
8 Sibel Kaya 2973
9 Enes Evci 2673
10 Turgut Çakır 2347

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:772 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com