Romanlar

düşünmekler
Okunma: 41
mustafa güngörmez - Mesaj Gönder


elimizden herşeyimizi alabiliyorlardı ve hiçbirşey yapamıyorduk hatta konumumuzu değiştirebilec insanlar mevcut bu yüzden korkağım düşünsenize birileri gelip herşeyinizi elinizden alıyor eşyalarınızı kıyafetlerinizi sadece izleyebiliriz evimizden olabiliriz belki bu yüzden kendimizi sokak köpeği sanarız hata birilerinini bize yemek vermesini bekleriz herhangi bir yerde dünya güzel bir yerdi bazen hatta gökyüzünün maviliği bazen güzel şeyler hisetiriyordu artık olmayacaktı her gökyüzüne baktığımız zaman acılar duyucaktık ve acılarımızı hatırlayacaktık ben ne güçlü ne cesur nede becerikli bir insanım şuanda neden yaşıyordumki belkide köpeğim için her zaman söylerim dünya güzel içerisindekiler çirkin insanların çirkinlikleri yaptığı kötü şeyler bile bizlerin elinden herşeyi alıyormuş gibi bir his yaratıyordu bizlere acı veren şeyler saadece kendisiyle irtibat içersinde olduğumuz kişiler olmamalıydı bir çok insan için böyleydi haataa çok insan için böyleydi hem onlara hemkendime kızmalıydım bu yüzden mutlu insanlardan nefet etmiştim çünki hem mutlu hemde mutsuz insanalrı görünce mutsuz oluyordum insanların üzüntülerini yaşayabilmiştim fakat mutluluklarını asla herzaman ölümü düşünen hergün ölen bazen ölümü düşünen insanlardan farkım bu üçünü hergün düşünmek olmalıydı çok az mutlu olabiliyordum ve o mutluluğumuda kimse göremezdi çünki en fazla biraz gülebiliyordum ekndinizi benzetiğniz şey bir sokak köpeği ise bir probleminiz olmalıdır insanlar sokak köpeklerini he aşağıladılar yanımda bende kendimi aşağıladıklarını hisediyordum bu böyle olmamalıydı göz teması kurduğum zaman içerisindeki acıyı hisettiğim şu hayvanları umursamayan insanlar vardı bu yüzden derdim insanlar kendimi bıraktım hataa yürürken omuzlarım yere düşücek gibi oluyor onları yere doğru yiten birşeyler var bunu engelemk istemiyorum çünki insanların beni ve hayvanları üzmesine izin verdim gülrbiliyorlar umursamıyorlar  umursamamak nasıl bir histi bilrmiyordum sadece kendimi düşünüyorum sanıldı hep insanların bizleri yanlış tanıması kendimizi kanıtlama isteği uyandırır içimizde bunu yapmamıştım asla güzel davranışlar sergilemek istememeiştim bazen yanlızken saygı gösterisi yapmıştım tamamaen yanlış tanılmak bizleri dibe bağlar ve terk korkumuz yaşamak olabilir yaşamak nasıl birşeydiki bizler mutlu olmaya gelmedikii dünyaya eyy insanlar diye bağıramk isterdim beceriksizliğim yüzünden hep kendimi suçlamışımdır şimdide suçlamalıyımki ben bağıramam insanlar özgüvenimizi kaybetmemiz için uğraşıyordu aslında farkında değillerdi biraaz soluma biraaz sağım abkıyorum ve sağ tarafıma acılarımı sol tarafıma mutluluklarımı koyuyorum sürekli sağ tarafa bakerken buluyorum kendimi sol tarafım bomboş kalıyor miyonlarca insana söylemek istediğim şey var bunu yapamazdım kendimi kandırdığımı hemen anlarım bazen kandırmaya devam ederim bazen yapamam bunu birbirinin aynısı günlerde birbirinin aynısı şeyleri düşünmek nekadar sağlıklı yapar bizi bakıyorum resmen düzensiz bir ölüm isteği ve acılarl adolu bir boşlukta gibi oluruz fark etiğim şeylerden biriside şu olmalıydı hiç bir olay kendi kafgamızda kurduğumuz gibi düşündüğümüz gibi hisetirmeyecekti bundan emin olmuştum çünki herzman yaşanacak olayda neler hisedeceğimi hep düşünmüştüm çok düşünmüştüm düşünecek birşeyler kalmıyordu bazen pirket tozlarının güneş ile birleşince güzel bir atmosfer oluşturması mutlu edebiliyordu ardından serin hava eşliğinde  geçen yıllardaki acıları şimdi yaşıyormuş gibi hisediyordum benzen kendim bilerek düşünüyordum birşeyler bazen de nesneler fiiller gördüğüm herşey yüzünden istemsizce aklıma birşeyler geliyordu gözümü kapatığım zamanda kendim düşünmek zorunda kalıyordum sanki ap açık bir mekanda elimi bile uzaatığım olmuştur kendimi bir çukurun içinde hisetiğim için bu öyle birşeydiki, daha hiç görmediğim bir insanın ne hisetiğini bile biliyordum sanki x gurubundan insanlar bana şunu y gurubundan insanlar şunu hisettiriyordu insanlar birer şarkı gibiydi ve bende dinlemekteydim sanki gece bile olucaktı birazdan bulutların arasındaki boşluklarda gibi hisetmekte güzel birazdan ölümü düşünmekten en azından 



mustafa güngörmez



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6558
2 Firari Fırtına 4585
3 Mustafa Ermişcan 4072
4 Hasan Tabak 3723
5 Nermin Gömleksizoğlu 3337
6 Ömer Faruk Hüsmüllü 3241
7 Uğur Kesim 3166
8 Sibel Kaya 3048
9 Enes Evci 2742
10 Turgut Çakır 2400

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:795 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com