Romanlar

GÜNSENİN-3-
Okunma: 924
fatmanur zen - Mesaj Gönder


     Hayat  acımasız darbesini  vurduğunda  bayılmışım.  Kendime geldiğimde hastane odasındaydım. Babam gelmişti, yüzünden ne kadar çaresiz ve üzgün olduğu belliydi. Babam ben küçükken kulağıma hep ‘ kızım seni herkesten ve her şeyden çok seviyorum, bunu unutma’ derdi. Yine kulağıma bu sihirli sözleri fısıldadı. Bunu bana her söylediğinde ‘ bende seni babişko’ derdim. Bu sefer sesim çıkmıyordu, o kadar bitkindim. Ellerimi hiç bırakmamıştı; çünkü terliydi ellerim. Lanet kist bütün hayatımı bir anda nasıl da değiştirmişti. Ali’yi düşündüm. O benim hayatımdı. Beni bu şekilde görmesini istemezdim , hatta artık hiç görmemeliydi beni. Ben mutlu bir gelecek veremezdim, anca verimsiz, kurak bir hayat verirdim, oysa o bunu hak etmiyordu. Ali’yle hayallerimiz, yapacaklarımız her şey bitti. Gözlerimi açamadım, korktum. Ya bu rüya değilse? Ne olur uyandığımda odamda olayım, babamın huzur veren sesini duyayım…
Hastane odası bütün hayallerimi yıktı. Ben bir an önce gitsem buradan derken, hayat beni buraya daha çok bağladı. Hayallerim bitmişti, gerçeğin tam içindeydim, korkunç, acımasız bir gerçek: içimdeki parazit…
     Babamla konuşmaya başladım. Hiç benden bahsetmiyordu. Her zamanki gibi konulardan bahsetti. Küçükken , daha dişlerim yeni çıktığında, babam ne kadar çıktığını anlamak için parmağını ısırtırmış, bende sanki koparacak gibi kuvvetle ısırınca parmağına dişlerimin izi geçermiş.’ Çok acımasızdın kızım bir ısırırdın kurtarmak imkansızdı.’ Dedi. Yüzümde anlık bir gülümseme belirmişti. Evde olsaydım ‘ istersen bir daha deneyelim baba dişlerim keskin mi eskisi kadar’ derdim. Babam anlatıyordu ama duymuyordum. Sadece dudaklarının hareketlerini izliyordum. Yüzündeki hüznü bütün hücrelerine işlemişti. Tanımaz mıyım babamı ? Benim yüzümden nasılda üzgün. Babamın içimdeki yeri çok ayrı. Annemi de tabi ki çok severim; ama babam apayrı. Toz kondurmadığı kızı hastane köşelerinin esiriydi artık. Baksana hareket bile edemiyordum, uyuşmuştu beynim. Babam dudaklarını kıpırdattıkça bende kıpırdatıyordum; ama ne söylediğimi hatırlamıyorum…
Masallardaki asırlardır uyuyan prenses gibiydim. Uyandığımda her yerimde inanılmaz ağrılar vardı. Üstelik kolumda da serum bağlıydı. Uyumadan önce böyle bir şey yoktu. Endişelenmiştim, odada kimse yoktu, bir hemşire geldi. Babamı sordum, beklediklerini söyledi. Babamın gelmesini söyledim; ama dinlenmem gerektiğini, doktorumun müsaade etmediğini söyledi. Babamı istiyordum, sesim çıktığı kadar bağırdım. Babamı içeri alıp almayacağı konusunda tereddütte kaldı; ama beni hak edemeyeceğini anlayınca almak zorunda kaldı. Kendini yatağımın yanındaki sandalyeye attı. Yüzünde inanılmaz bir yorgunluk vardı. Ben kısık bir sesle konuşmaya başladım :
       - Baba ne oldu ? Neden her yerimde ağrılar var?
       - Kızım ameliyat geçirdin tabi ki ağrılar olur , ilaçlarında etkisi geçiyordur .
       - Ne ? Ne ameliyatı?
       - Kızım biliyorsun ya kistler temizlendi çok şükür sende iyisin.
       - Neyi biliyorum. Ben hiçbir şey bilmiyorum. Annem gelsin hemen!
       - Tamam kızım sakin ol.
Dışarıda bekleyen annemi çağırdı. Annem ağlamaktan harap olmuş bir halde geldi.
       - Kızım Günsenin, nasılsın yavrum? Ağrın falan var mı?
       - Anne ben ameliyat olmuşum haberim yok. Peki kime sordunuz ameliyat yaptırırken? Ya nasıl benden habersiz böyle bir şeyi yaptırırsınız?
       - Ama kızım kistler büyüyormuş Allah korusun diğer organlarına da geçer dedi doktor ne yapsaydık?..
       - Geçseydi. Ya benim bedenim nasıl karar verebilirsiniz. Ben müsaade etmeyecektim.
       - Ne yani gözümüzün önünde eriyişini mi izleseydik?
       - Şimdi çok farklı olacak sanki.
   Kolumda ki serum çıkmıştı. Kolumdan ince ince kan sızmaya başladı. Hemşire, babamla annemi çıkardı. Kolumdaki kanı temizleyip  serumu  tekrar taktı. Sinirden yatağın kenarlarını sıkıyordum hemşire engellemeye çalışsa  da  söz  geçiremiyordu. Çaresiz kalan hemşire serumun içine ilaç enjekte etmekte buldu. Belli ki sakinleştirici bir ilaçtı, ki ağırlaşmaya başlamıştım kollarım bile kalkmıyordu. Haberim  olmayan bu ameliyat beni yıkmıştı. Henüz 18 yaşımı doldurmadığım için hala aileme bağlıydım. İstedikleri olmuştu. Sırf 18 yaşımı doldurmadığım için bana sorma tenezzülü göstermeden hayatımı değiştirmişlerdi. Ben onları anlayamayacak kadar kızgındım, babam beni hayal kırıklığına uğratmıştı…




fatmanur zen



Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6356
2 Firari Fırtına 4416
3 Mustafa Ermişcan 3815
4 Hasan Tabak 3524
5 Nermin Gömleksizoğlu 3172
6 Uğur Kesim 3034
7 Ömer Faruk Hüsmüllü 2936
8 Sibel Kaya 2884
9 Enes Evci 2595
10 Turgut Çakır 2287

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:106 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com