Banu Ceylan  Mesaj Gönder

Popülerlik
Özgür Roman Sıralaması: 643 Puanı: 91

1 Ağustos 2014 Cuma 
Kalbim Onu Görünce Yerinden Fırlayacakmış Gibi Oluyor/5.Bölüm
Okunma: 612

Sabah uyandığımda yatağın sağ kısmı soğuktu.Kollarımın arasına kavradığım tek şey bir yastıktı.Onun gibi güzel kokan bir yastık...Küçük dağınık ve havasız bir odada yatağımda bir yastığa sarılmış çıplak bir şekilde yatıyordum.çok soğuktu,dün akşamki sıcaklık bütünüyle gitmişti böyle olmasından çok korkuyordum.Korkularım gerçekleşiyordu,yine yalnız hissediyordum.Ah!Ne berbat bir duyguydu bu yalnızlık... Asla yok sayamayacağım bir duyguydu bu yalnızlık.Hatırladıkça gözlerim doluyordu,göğsüm sıkışıyordu,nefes almakta zorlanıyordum.Kafamda türlü türlü berbat düşünceler geçiyordu bu yalnızlık yüzünden.Sevgilim,bana bu duyguyu anne babamdan sonra öğreten sendin.Onların yokluğu,onların belki de bana istemeden vermiş oldukları bu duygu içimi yiyip bitirmişti.Ölmek istemiştim,senle tanışıp sana aşık olana kadar ölmeyi istiyordum.Senleyken yalnız olmam diye düşümüyordum.Ben uzun bir zamandır seni izliyordum.Sana uzaktan bakıyordum,sesini uzaktan duyuyordum,küçüçük tebessümlerini bile görebiliyordum.Mutlu oluyordum ve yaşamak istiyordum,sevgilim.Ne zaman eve gitsem ve sıcacık yatağıma uzanıp seni düşleyerek seni arzulayarak uyusam hep içimde küçük bir yalnızlık hissediyordum.Ama bugün farklıydı,sevgilim benimle gönül eğlendirdikten sonra beni terk edip gidecek miydin?Seni bunca zaman hiç tanımamış mıydım? Bütün bu düşüncelerin içinden çıkamıyordum.Ne zamandır böyle berbat hissetmemiştim acaba ?Daha fazla kendimi üzmek veya depresyona sokmak istemiyordum,uzandığım soğuk yataktan kalktım ve kıyafetlerimi giydim.Telefonuma dokunmamıştım bile.Bana göndereceği mesajlardan korkuyordum.Bu sabah kafam ve kalbim o kadar karışıktı ki ne kadar çok denersem deneyeyim uyuyamazdım.Bunu bildiğimden bir dakika bile denememiştim uykuma geri dönmeyi.Mutfağa geçip bir kaç şey atıştıracaktım,sonra da evime geri dönecektim.Burada daha fazla kalmama gerek yoktu.Karnım gurulduyordu,sanki ne olsa yermişim gibi hissediyordum.Mutfaktaydım bu evin her köşesi neden dağınık ve havasız olmak zorundaydı ki ?Tüm pencereler kapalıydı.Bulaşıklar hâla musluktaydı,masada dünden kalma yemekler duruyordu. Buzdolabını açıp içinde ne var ne yok bakmayı istemiştim.Ama buzdolabının üzerinde bir kağıt -küçük pembe bir not kağıdı- vardı.Üzerinde "Dolapta dünden sakladığım kek var,onu ye ve beni evimde bekle.Bir yere gitme lütfen işlerimi bitirdikten sonra seni görmeye geleceğim "Oysaki bir şeyler atıştırıp evime geri dönmeyi planlamıştım.Ancak,bunu okuduktan sonra hiçbir yere gidemezdim.Kendimi biliyordum.O ne söylerse onun için yapardım.Sanki onun oyumcağıydım.Daha düne kadar onu takip eden bir sapıktım,sonra nasıl olduysa arkadaşı oldum ve dünde onun oyuncağı oldum.Belki de gelip bir daha görüşmeyelim diyecekti,belki de arkadaş kalalım diyecekti,belki de sadece benle tekrar sevişecekti ve beni herşey bittikten sonra bir köşeye atacaktı.Her üç seçenekte kendimi öldürmek için yeterliydi.Dolaptaki keki aldım,kakaoluydu ve çok lezzetliydi.Onu yedikten sonra bir köşeye oturdum ve bekledim.Saatlerce bekledim.Hayatımın en uzun saatlerini yaşıyordum.Hâla daha gelmemişti,hava kararmıştı bile Sabahtan beri bir sandalyede oturup tedirgin bir şekilde onu beklemiştim.Yaşarken çok uzun sürüyordu ama geride bıraktıktan sonra çok kısaymış gibi geliyordu tüm bu saatler.En sonunda kapı çalmıştı,hızla umutsuzca koşarak kapıyı açtım.Açar açmaz gülümsedi ve bana sarıldı,sonra dudaklarıma yapıştı.Ne olduğunu anlayamamıştım.Benden ayrılmayacak mıydı ?Dün gece ne yaptıysak onları tekrarladık.Sarıldık,öpüştük,seviştik...Bu sefer daha kısa sürmüştü,bana dokunurken tereddüte düşüyordu.Dün geceden farklıydı.Dün geceki dokunuşlar yumuşacık ve sıcaktı. Ellerini çekinerek uzatıyordu.Kendine has bir cazibesi vardı.Ama bu gece tamamen farklıydı.Soğuk ve sert elleri ile bana dokunuyordu. Her dokunuşunda yüzünde ekşi bir ifade oluşuyordu.Sanki kendisini benimle sevişmek için zorluyordu.Daha fazla devam edemedi.Sırayla duş aldık ve bana bu gece salondaki kanepede uyuyarak geçireceğini söyledi.Daha demin benimle sevişmiyor muydun?Benden neden uzaklaşıyordun ve neden kendini zorluyordun?Çok basitti ayrılalım demek.Senin için senden sonsuza dek kaçardım sevgilim.Bunu anlaması bu denli zor muydu ? Yatağa uzandım,buz gibiydi.Tüm endişelerini ve duygularımı bir köşeye fırlatıp attım bu gecelik.Duygusuz bir şekilde,seviştiğimiz yatakta uyuyacaktım. Böylece uyandığımda ne bu yataktan ayrılmak ne de senden ayrılmak düşündüğümüz kadar zor olmayacaktı.Seninle olduğum sürece ölmeyi istemiyorum sevgilim.Ama bu gece farklı.Bu gece ne ölmeyi ne de yaşamayı istiyorum,sevgilim.Sadece rüyalarımda sonsuza dek saklanmayı ve tüm sıkıntılarımı ve acılarımı geride bırakmayı istiyorum.İYİ GECELER ,SEVGİLİM...

Yorumlar (0)

İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6468
2 Firari Fırtına 4511
3 Mustafa Ermişcan 3982
4 Hasan Tabak 3640
5 Nermin Gömleksizoğlu 3265
6 Ömer Faruk Hüsmüllü 3137
7 Uğur Kesim 3109
8 Sibel Kaya 2977
9 Enes Evci 2677
10 Turgut Çakır 2351

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:2636 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com