umut berker  Mesaj Gönder

Popülerlik
Özgür Roman Sıralaması: 54 Puanı: 879

15 Mayıs 2009 Cuma 
Kaos...
Okunma: 1366

Beynim durdu… Öyle büyük bir kaos var ki içerisinde, öyle büyük bir hızla dönüyor ki düşünceler, dışarıya çıkaramıyorum. Son yarım saatimi önümdeki beyaz kâğıdın beyaz boşluğuna beyaz ve boş bir şekilde bakarak geçirdim. Kendime kızdım, dünyaya kızdım, yolda gördüğüm insanlara kızdım, eşime, dostuma, aileme, arkadaşlarıma kızdım. Nefret edebileceğim herşeyden nefret ettim. Kendi kendime sessizce bağırdım, köpürdüm, doldum, taştım ifadesizce…

 

Şimdi duruldum… Yazmak istiyorum. Ama beynimden çıkmıyor düşünceler, aktaramıyorum kâğıda. Bu sinirin ve gerginliğin asıl sebebini düşünüyorum, bulamıyorum. Sinirli olabilmem için birden fazla sebep var ama hayır, bunların hiçbirisi değil asıl sebep. Hâlbuki bugün güzel şeylerden bahsetmek isterdim. Güzellikleri yazmak isterdim. Güneşi, ayı, doğayı, mutluluğu, kahkahaları resmetmek isterdim yazımda. Neden olmuyor? Neden ben iyimser bir yazı yazamıyorum? Neşeli, geleceğe umutla bakan, sevgi dolu bir yazı neden çıkmıyor benim kalemimden?

 

Beynim susuyor… Cevap yok. Kendimi mi sevmiyorum acaba? Belki de kötü hissetmek garip bir zevk veriyor. Bu nasıl bir psikopatlık?!!! Sigara içmek gibi bir şey mi? Hem beynime, hem bedenime zarar veren… Saçmalıyorum.

 

Sanırım içimin karanlığı öyle büyüdü ki, göremiyorum beynimin içindekileri. İşte bu yüzden yazamıyorum veya gerginliğimin sebebini bulamıyorum. Göz gözü görmez bir sis var beynimde. Peki, bu karanlık sisi dağıtmanın yolu yok mu?

 

Derin bir nefes alıyorum, arkama yaslanıyorum ve gözlerimi kapatıyorum. Ruhumu hafif bir rüzgârın dalgalandırmasına izin veriyorum. Beynimdeki sislerin arasından bir ışık hüzmesi beliriyor. Ardından bir sahne:

 

Bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun altında bir otobüs durağına sığınmış kendimi görüyorum. Bundan 5 yıl önce. Sırılsıklam olmuşum, her tarafımdan sular damlıyor. Otobüs durağındaki banka oturmuş, yağmurun dinmesini ve sabah olmasını bekliyorum. Saat gecenin bilmem kaçı… Gözlerim beni o durumda bırakan insanların hayaliyle kısılmış, derin bir nefret ve isyan kusuyor. Ama başka hiçbir duygu yok… Ne korku, ne acı, ne üzüntü… Hiçbirşey… Sadece nefret… Beni o günlerde ayakta tutan, dayanma gücü veren ve bugünlere ulaşabilmemi sağlayan bu nefret; işte böyle ara sıra rüyalarımda kendini hatırlatıyor bana. Ve ertesi gün hatırlayamadığım rüyam beni böyle karmaşık ve karanlık duygulara itiyor. Ne garip değil mi?...

 

Gözlerimi açtığımda ellerimi oturduğum koltuğu sert bir şekilde sıkarken buluyorum. Sinirle gerilmiş parmaklarımın eklemleri bembeyaz olmuş, ellerim titriyor. Sakin ol… diyorum kendime. Hepsi geçti… Artık seni üzemezler. Sana dokunamazlar. Sen izin vermedikçe artık sana kimse zarar veremez… Bak herşey düzeldi, kazandın sonunda savaşını… Şimdi rahatlama, gevşeme ve unutma zamanı… Artık mutlu olma zamanı…

 

Beynimden bir damla yaş süzülüyor…

 

 


Yorumlar (2)
sessizlik zamani
mutlulugunuzun daim olmasi dilegilme...

umut berker
:) teşekkür ederim...


İçeriği Paylaş

Arkadaşını davet et
Adınız Soyadınız:
Arkadaşınızın e-mail adresi:

Popüler Yazarlar
   YazarPuan
1 .. .. 6436
2 Firari Fırtına 4485
3 Mustafa Ermişcan 3937
4 Hasan Tabak 3607
5 Nermin Gömleksizoğlu 3240
6 Ömer Faruk Hüsmüllü 3088
7 Uğur Kesim 3087
8 Sibel Kaya 2950
9 Enes Evci 2653
10 Turgut Çakır 2331

Bu Nedir? - En Popüler 100 Yazar




Özgür Roman

Romanlar- Hikayeler - Denemeler - Senaryolar - Çocuk Kitapları - Şiirler - Günlükler - Yazarken - Röportajlar - Forum - Biz Kimiz? - RSS

Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:769 
 Özgür Roman üyelik sözleşmesi için tıklayınız 

© Özgürroman 2008 - 2011 - info@ozgurroman.com